Institute for European Affairs is focusing on negotiations between Serbia and the EU as well as on strengthening the capacity of all sides involved in the process. Given the complexity and long duration of the process, the Institute brings together a large number of professionals and external experts with whom organises trainings, debates and other forms of capacity development. We want to contribute to enhanced understanding of Serbia-EU relations. The Institute provides multi-perspective trainings in order to enable active participation of professionals and citizens in the decision-making processes. The Institute actively advocates for fundamental reforms within the EU integration process and in cooperation with partners working on strengthening Serbia's capacity to face the challenges of the global world through collective action. The overall objective is active membership of Serbia in Euro-Atlantic framework for the benefit of all citizens.

Bojana Lekic

 

Bojana Lekić

Branitelji i braniteljke manjinskih prava u Srbiji

Pitanje “Da li smo stvarno svi jednaki?” bilo je glavna tematika susreta mladih pravnika na seminaru u Somboru u okviru programa “Branitelji i braniteljke manjinskih prava u Srbiji” održanog od 30 juna – 5 jula.

Cilj seminara je da informiše mlade pravnike kako bi, pre svega, imali više sluha za ljudska i posebno manjinska prava koja će kasnije implementirati u svom poslu i životu, a potom saminicijativno edukovati svoju okolinu, studente, srednjoškolce.

Učesnici ovog seminara bili su apsolventi pravnog fakulteta i mladi pravnici koji su kroz intenzivna predavanja i radionice održane od strane predstavnika YUCOM-a, LGBT populacije, OEBS-a i Romske populacije razmatrali pitanja i probleme različitih manjinskih grupa i upoznali se sa ljudskim pravima, njihovim kršenjem i zaštitom.

Tako su diskutovali o pravima žena, nedostatku beneficija, pravu na školovanje, zaštiti pripadnika Romske zajednice, problemima na koje nailaze pripadnici LGBT populacije kao i eventualnim rešenjima na te probleme. Zajednička diskusija, kao i otvorena predavanja su dodatno podstakla učesnike da se uključe u rešavanje realnih problema na koje nailaze pripadnici manjinskih grupa.

Pored svakodnevnih predavanja i radionica i u kasnim večernjim satima održavao se Forum teatar tj. teatar potlačenih gde su se učesnici kroz primere i simuliranje realnih zivotnih situacija upoznali sa problemima sa kojima se susreću pripadnici različitih manjinskih grupa i razmatrali kakav je njihov položaj.

U okviru programa učesnici su imali priliku da prisustvuju suđenju u Osnovnom sudu u Somboru, da posete Zaštitnicu građana i Gradsku kuću.

Pitanje ravnopravnosti neće ostati samo među učesnicima ovog programa, već oni imaju zadatak da otvore i pokrenu diskusiju kroz medijsko pojavljivanje, program praktične politike i vršnjačku edukaciju.

Seminar je organizovao Omladinski odbor za obrazovanje iz Beograda u saradnji sa “Civil rights defenders” a sada je u toku i drugi seminar na istu temu, gde druga generacija Branitelja i Braniteljki boravi u Novom Sadu.

Sve potrebne podatke mozete dobiti na sajtu www.ooo.org.rs kao i www.facebook.com/odbor.

Autor teksta: Bojana Lekić

PLAN PRAKTIČNE POLITIKE

Na osnovu sopstvenog iskustva kao i kroz seminare i edukacije kojima sam lično prisustvovala, donela sam zaključak da prava manjina jesu ugrožena, ali moj lični utisak je da treba raditi na najvažnijem problemu, odbačenosti manjina, odnosno njihovoj diskriminaciji. Na osnovu ličnog iskustva, problem diskriminacije je suštinski problem na koji treba reagovati preventivno, tačnije, da sprečimo nastanak diskriminacije. S obzirom na to da nam je mržnja data, kao i na to da se ona uči, najvažnije je, po mom mišljenju, uticati na najmlađe generacije. Problem rada sa starijim generacijama su njihova ustaljena načela i principi kojima se oni rukovode celog života. Mržnja nije naša, već nam je data i takav problem treba rešiti u njegovom korenu, jer je vrlo teško uticati na posledice. Vođena ovim, mislim da treba uvesti kao obavezan čas zabranu diskriminacije u osnovnim školama, kao i da probamo da proširimo pozitivan uticaj nediskriminacije. Osobe koje su u ovom uzrastu najčešće su najpogodnije za učenje o nediskriminaciji, jer u suprotnom, biće izložene suprotnom učenju. Diskriminacija se neretko javlja u osnovnim školama, nažalost često dovodi i do fatalnih ishoda. Edukacijom možemo postići mnogo, a sve što je potrebno je jedan čas (čak i u trajanju od 30min) nedeljno kako bismo ukazali mlađim generacijama na to da postoji ravnopravnost svih i da je svaki život podjednako bitan. Do donošenja Zakona o zabrani diskriminacije 26.marta 2009.godine (Službeni glasnik RS br. 22/09) mnogobrojni zakoni i podzakonski akti koji su se odnosili na zabranu diskriminacije nisu obezbeđivali uspešno sprečavanje ove pojave i zaštitu ravnopravnosti. Usvajanje zakona predstavlja prekretnicu u izgradnji efikasnog i koherentnog podsistema zabrane diskriminacije u okviru pravnog sistema RS, što u budućnosti treba da dovede do uspešnog sprečavanja i zabrane diskriminacije, te kažnjavanja odgovornih u slučajevima kršenja zabrane diskriminacije. Bez obzira na postojanje pravnog osnova i dalje mislim da treba raditi aktivno na sprečavanju diskriminacije, tj.reagovati preventivno, te je najbolje uraditi to kroz edukaciju onih koji čine budućnost. Ukoliko pokušamo da promenimo svest, kroz par generacija i u Srbiji će sasvim normalno funkcionisati sve manjine, bez prezira jer kroz edukaciju dece mi ćemo postići mnogo bolje rezultate, pre svega jer im mržnja neće biti data. Svaka promena traži vreme, te zbog toga će se moj plan zasnivati upravo na sistemima iznalaženja odgovora koji mogu dati dugotrajno rešenje, a ne privremeno i neefikasno. Postoje i razni projekti kakav je „Zabrana diskriminacije u Srbiji i ranjive društvene grupe“ koji uspešno radi na terenu antidiskriminacije, međutim, po mom mišljenju, problem sa ovakvim projektima kao i seminarima o ljudskim pravima gde je jedna od tema upravo diskriminacija jeste što neretko može da ih čuje samo određen broj ljudi. Svaki problem koji se smatra najvažnijim je tesno povezan sa sledećim problemom. Upravo zato treba tražiti uzroke diskriminacije, i na njih reagovati, a ne posledice i sprečavati nastanak istih.

Show Buttons
Hide Buttons